Prunus L. – rodzaj krzewów i drzew z rodziny różowatych (Rosaceae Juss). Występuje w strefie umiarkowanej i ciepłej półkuli północnej, obecnie odmiany uprawne i ozdobne rozpowszechnione na całym świecie. Do rodzaju tego należą gatunki określane zwyczajowymi nazwami jako: brzoskwinia, czeremcha, czereśnia, laurowiśnia, morela, wiśnia, śliwa. Systematyka [edytuj] W zależności od ujęcia systematycznego rodzaju albo wydziela się niektóre gatunki tego rodzaju w odrębnych rodzajach (rodzaj Prunus w wąskim znaczeniu), lub też traktowane są jako podrodzaje lub gatunki zbiorczego rodzaju (Prunus sensu lato). Synonimy[2] Amygdalopersica Daniel, Amygdalophora M. Roem., Amygdalopsis M. Roem., Amygdalus L., Armeniaca Scop., Cerapadus Buia, Ceraseidos Siebold & Zucc., Cerasus Mill., Emplectocladus Torr., Lauro-cerasus Duhamel, Laurocerasus M. Roem., Maddenia Hook. f. & Thomson, Padellus Vassilcz., Padus Mill., Persica Mill., Pygeum Gaertn. Pozycja systematyczna wg APweb (2001...) Rodzaj należący do plemienia Amygdaleae, podrodziny Spiraeoideae, rodziny różowatych (Rosaceae Juss.), rzędu różowców, kladu różowych w obrębie okrytonasiennych[3][1]. Pozycja rodzaju wg systemu Reveala (1993-1994) Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa różowe (Rosidae Takht.), nadrząd Rosanae Takht., rząd różowce (Rosales Perleb), podrząd Rosineae Rchb., rodzina różowate (Rosaceae Juss.), podrodzina Prunoideae (śliwowe), plemię Pruneae Horan., rodzaj śliwa (Prunus L.)[4]. Podział rodzaju * Prunus alabamensis C. Mohr * Prunus alleghaniensis Porter * Prunus americana Marsh. * Prunus andersonii Gray * Prunus angustifolia Marsh. * Prunus armeniaca L. (syn. Armeniaca vulgaris Lam.) – morela pospolita * Prunus avium (L.) L. (syn. Cerasus avium (L.) Moench) – czereśnia * Prunus besseyi (Bailey) L. (syn. Prunus pumila var. besseyi ) – wiśnia piaskowa * Prunus caroliniana (P. Mill.) Ait. * Prunus cerasifera Ehrh. – śliwa wiśniowa (ałycza) * Prunus cerasus L. – (syn. Cerasus vulgaris) – wiśnia pospolita * Prunus depressa Pursh * Prunus domestica L. – śliwa domowa o Prunus domestica L. var. insititia (L.) Fiori & Paoletti (syn. Prunus insititia L.) – śliwa domowa lubaszka o Prunus domestica L. var. italica (Borkh.) Gams – śliwa domowa renkloda o Prunus domestica L. var. syriaca (Borkh.) Janch – śliwa domowa mirabelka * Prunus dulcis (P. Mill.) D.A. Webber (syn. Amygdalus communis L.) – migdałowiec zwyczajny * Prunus emarginata (Dougl. ex Hook.) D. Dietr. * Prunus fasciculata (Torr.) Gray * Prunus fremontii S. Wats.

papużka falista
papugi
ptaki
Ara zielonoskrzydła
Kakadu molucka
Kea
Łąkówka turkusowa
Nimfa
Falista



kakadu

papużka falista

PAPUGI


Papugowe - rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Najliczniejsze w Ameryce Południowej i Australii. Ptaki te charakteryzują się obecnością:
* masywnego i hakowato zakończonego dzioba;
* nabrzmiałą woskówką u nasady dzioba (u większości gatunków);
* górną szczęką ruchomą względem czaszki;
* grubym, mięsistym językiem.
Ponadto mają następujące cechy:
* większość świetnie się wspina;
* nie wiją gniazd, zakładają je zazwyczaj w dziuplach;
* są gniazdownikami;
* są zazwyczaj towarzyskie.
Odżywiają się głównie pokarmem roślinnym: nasionami, owocami, jagodami, orzechami, nektarem i pyłkiem, a w okresie lęgów także owadami i ich larwami.

Ararauna (Ara ararauna) - duża papuga (dł. ciała 80-95cm), z jaskrawoniebieskimi piórami z wierzchu i żółtymi od spodu. Na boku głowy naga biała skóra poprzecinana czarnymi prążkami. Najczęściej żyje w parach, lecz czasami w luźnych grupach powyżej 25 osobników. Lata pewnie, chociaż wolno. Aktywna głównie wczesnym rankiem i późnym popołudniem. Przez większą część dnia żeruje w koronach drzew, gdzie trudno ją dostrzec.

Ara oliwkowa (Ara ambigua lub Ara ambiguus) - ptak z rodziny papugowatych. Występuje od Nikaragui po Kolumbię. W Kostaryce spotykane są najczęściej na wybrzeżu karaibskim. Zazwyczaj występują w małych grupach od 5 do 6 osobników. Uczone w niewoli mogą powtarzać nawet całe zdania.

Źródło: wikipedia.org

Popularne gatunki papug:
- Ara modra
- Amazonka białoczelna
- Ararauna
- Dama gwarliwa
- Falista
- Kakadu biała
- Kakadu ognistoczuba
- Kakapo
- Modrolotla żółtoczapkowa
- Nierozłączka czarnolica
- Nierozłączka krasnogłowa
- Nimfa
- Rozella żółtolica

Papugi, papugi waciwe (Psittacinae) - podrodzina ptakw z rodziny papugowatych. Papugi to rwnie alternatywna nazwa naukowa dla caej rodziny papugowatych. W znaczeniu potocznym papugami nazywane s wszystkie ptaki zaliczane do rzdu papugowych, czyli oprcz papugowatych, rwnie rodziny kakadu i nestorw.

rdo: wikipedia.org


Papugi
  • Adult
    		•  

    papugi
    kakadu papuga


    PRZEGLĄD ODMIAN Przez ostatnie cztery dekady mijającego stulecia śliwa 'Stanley' zrobiła — zarówno na świecie, jak i w Polsce — zawrotną karierę. Odmiana ta swą pozycję zawdzięcza przede wszystkim dużej plenności drzew. W ostatnich latach jej popularność wyraźnie jednak spada, głównie ze względu na słabe oddzielanie się pestki od miąższu i niezbyt wysoką jakość owoców, co spowodowało zmniejszenie się zainteresowania konsumentów oraz przemysłu przetwórczego odmianą 'Stanley'. Jak wynika z zestawienia, do roku 1996 była ona u nas w produkcji szkółkarskiej najważniejszą śliwą. W 1997 r. zaznaczył się spadek notowań tej odmiany, który systematycznie się pogłębia. Z czołowej pozycji trafiła na piąte miejsce w rankingu. 'Renkloda Ulena' (fot. 1), co jest zadziwiające, od 1995 roku utrzymuje wysoką lokatę wśród produkowanych drzewek śliw, a w 1999 r. zajęła nawet pierwsze miejsce. Przypuszczać należy, że pozycję tę zawdzięcza głównie popytowi ze strony drobnych odbiorców — działkowców. Sadów towarowych tej odmiany śliw praktycznie się nie spotyka, ponieważ od lat istnieją u nas wyraźne kłopoty ze zbytem tego typu owoców. Mimo wszystko zakłada się, że produkcja drzewek odmiany 'Renkloda Ulena' również i w najbliższych latach będzie duża. Amerykańska odmiana śliwy, otrzymana ze skrzyżowania odmian ‘Węgierka z Agen’ i ‘Grand Duke’. Owocowanie rozpoczyna bardzo wcześnie. Owocuje wyjątkowo obficie, corocznie. Kwitnie na początku maja. Kwiaty są białe, średniej wielkości. Odmiana samopylna, jeden z najlepszych zapylaczy dla śliw. Drzewa początkowo rosną silnie, później słabo, tworząc wyniosłą, kulistostożkowatą, luźną, niezbyt symetryczną koronę. Drzewa i pąki średnio wytrzymałe na mróz. Kwiaty mogą być uszkadzane przez wiosenne przymrozki. Odmiana odporna na szarkę (ospowatość śliw) i brunatną zgniliznę drzew pestkowych. Może być atakowana przez owocówkę śliwkóweczkę. Na pozostałe choroby i szkodniki średnio podatna. Owoce są duże (40–50 g), jajowate, zwężone przy szypułce, dojrzewają w drugiej połowie września, przed zbiorem nie opadają. Im później zebrane – tym są smaczniejsze, a pestka lepiej odchodzi od miąższu. Skórka ciemnogranatowa, silnie pokryta niebieskofioletowym nalotem i drobnymi jasnobrązowymi przetchlinkami. W pełnej dojrzałości łatwo odchodzi od miąższu, który jest żółty lub zielonkawożółty, soczysty, mniej jędrny niż u węgierek, lekko aromatyczny, słodki. Owoce są chętnie odwiedzane przez osy.